Πόνος στο πόδι και στην ποδοκνημική (ΠΔΚ)

Ο πόνος στη συγκεκριμένη ανατομική ζώνη είναι πιο συχνός από ό,τι οι περισσότεροι πιστεύουν. Εντοπίζεται σε μία ή περισσότερες από τις παρακάτω περιοχές: ποδοκνημική, οπίσθιο, μέσο ή πρόσθιο τμήμα του ποδιού. Οι επώδυνες καταστάσεις συχνά συνδέονται με το βαθμό σκελετικής ωριμότητας και την ηλικία του παιδιού. Το άλγος συχνά συνοδεύεται από αλλαγές στο τρόπο βάδισης και ορθοστάτησης. Η παρουσία πυρετού και κακουχίας σε συνδυασμό με οίδημα και ερυθρότητα υποδηλώνει την ύπαρξη λοίμωξης ή ρευματολογικού νοσήματος. Ο εμμένων νυχτερινός πόνος, οι διαταραχές της όρεξης και η μείωση του σωματικού βάρους θέτουν την υποψία νεοπλασίας. Οι αιμωδίες και η δυσκολία να σταθεί στα πόδια μπορεί να είναι αποτέλεσμα νευρομυϊκής πάθησης. Το πρώτο βήμα είναι η λεπτομερής και προσεκτική αξιολόγηση από τον ειδικό. Απαραίτητη είναι η καλή γνώση και της ανατομίας του παιδικού ποδιού και της εμβιομηχανικής του.

Το κλινικό ιστορικό επικεντρώνεται στα παρακάτω:
● Ηλικία
● Πόνος-χαρακτηριστικά
● Μηχανικά συμπτώματα
● Ιστορικό τραυματισμού
● Στοιχεία φλεγμονής (δυσκαμψία, οίδημα)
● Νευρολογικά συμπτώματα
● Βάδιση-κινητοποίηση
● Αναπτυξιακές διαταραχές
● Συστηματικά συμπτώματα (πυρετός, κακουχία)
● Οικογενειακό ιστορικό

Το αποτέλεσμα της αρχικής αξιολόγησης θα κρίνει το είδος των εξετάσεων που θα χρειαστούν. Σε λίγες περιπτώσεις είναι απαραίτητος ο αιματολογικός έλεγχος. Ο απεικονιστικός έλεγχος (ακτινογραφίες, υπέρηχος, μαγνητική τομογραφία, κλπ) είναι πιο συχνός.

Οι πιο συχνές αιτίες στα παιδιά είναι:
● Τραύμα
● Άλγος ανάπτυξης
● Σηπτική αρθρίτιδα
● Λοίμωξη μαλακών μορίων
● Συγγενείς και αναπτυξιακές ανωμαλίες
● Αποφυσίτιδες/Οστεοχονδρίτιδες
● Διαταραχές σκελετικής ανάπτυξης
● Διαταραχές ευθυγράμμισης των κάτω άκρων
● Τενοντίτιδες
● Ρευματολογική πάθηση
● Νεοπλασία

Η περαιτέρω αντιμετώπιση είναι σε άμεση συνάρτηση με το υποκειμενικό αίτιο. Στις περισσότερες περιπτώσεις η αντιμετώπιση γίνεται συντηρητικά (αποφόρτιση, αναλγησία, παρακολούθηση, χρήση κατάλληλων υποδημάτων ή ναρθήκων, ασκήσεις ενδυνάμωσης, φυσιοθεραπεία). Παράλληλα, ο προσδιορισμός και η θεραπεία των προδιαθεσικών εμβιομηχανικών παραγόντων είναι ικανά να μειώσουν την υποτροπή των συμπτωμάτων. Είναι αυτονόητο ότι ο ορθοπαιδικός πρέπει να είναι σε άμεση συνεργασία με τον παιδίατρο.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΙΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ